Stel je voor: ‘onze’ vertrouwde Stanislaskapel helemaal versierd met slingers en ballonnen. Foto’s van 10 jaar Singalicious-uitjes, -optredens en -repetities aan de wanden. Een tafel met bloemen in het midden met een grote theepot en theekop. Dit was de start van ons jubileumconcert op zondag 7 juni.
Een record aantal van 210 bezoekers druppelde de kapel binnen. Vol verwachting namen zij plaats. Wij stonden verdekt opgesteld in de coulissen. De eerste persoon die op kwam, of eigenlijk op probeerde te komen, was onze dirigent Hans Cassa. En niet gewoon Hans, maar Hans in een taart-pak gemaakt door de moeder van Lot, waarmee hij maar nét door de deur heen paste. Pas na drie pogingen lukte het hem om de zaal te betreden. Vanuit het publiek was heerlijk gegiechel te horen.
Natuurlijk volgden wij Hans en we zetten in met ‘Er is er één jarig, hoeraaaa! Lang zullen we leven, doe-doe-doe-doe-doe’. Na dit feestelijke eerste nummer werd Hans gelukkig door twee lieftallige koorleden uit zijn pak geholpen. Zonder pak dirigeert toch makkelijker. De taart kwam in het midden op de tafel te staan.
Toen waren we klaar voor de speciaal door Hans gearrangeerde medley met verschillende liedjes uit het repertoire van de afgelopen 10 jaar. De koorleden van het eerste uur en medeoprichters Aletta en Marlou zetten ‘The rose’ van Bette Middler in. Bij elk fragment van weer een nieuw liedje kwamen er koorleden bij, ingedeeld naar het jaar waarin zij aantraden.
Zeer diverse liedjes kwamen voorbij. Bijvoorbeeld ‘Jaloezie’ van Adèle Bloemendaal, ‘Ain’t no mountain high enough’ van Marvin Gaye en Tammi Terrel en ‘Calm after the storm’ van Waylon en Ilse de Lange. Uiteindelijk stond het voltallige koor op het podium en zong ‘Something beautiful’ van Robbie Williams.
In de eerste helft van ons concert zongen we maar liefst drie nieuwe nummers. Eén daarvan was de guilty pleasure van alle Singalicious-leden en, bekende hij, ook van Hans: de Spice girls medley, compleet met ‘foute’ choreografie. Je kent ze wel, hun hits: ‘Viva forever’, ‘Wannabe’, ‘Stop’ en ‘Spice up your life’. Heerlijk! De andere twee primeurs waren ‘Call me’ van Tony Hatch en ‘Overload’ van de Sugababes. Bij deze nummers werden we begeleid door een driekoppige band van (ex)partners van enkele koorleden: Koen Samson op basgitaar en cajon, Christian ten Hoope op contrabas en Cajon en Bas Boon op keyboard.
In de pauze deed het publiek zich tegoed aan zelfgebakken lekkers. Alle lekkernijen waren versierd met speciale door Dorien en Elise gemaakte chocolade met ‘10’ erop. Na de pauze zongen we samen met de zaal een medley van oud-Hollandse meezingers die we tijdens onze jaarlijkse concerten in verzorgingshuizen uitvoeren.
Ook in de tweede helft van ons concert trakteerden wij het publiek op enkele nieuwe nummers: ‘Life on Mars’ van David Bowie was er daar één van. Hiervan studeerden we het eerste deel in. Deze wordt dus nog vervolgd. Ook nieuw was ‘Hopelessly devoted to you’ van Olivia Newton John dat we deels samen met het publiek zongen. En we eindigden met het superswingende ‘I just might’ van Bruno Mars.
Het was ons meest uitgebreide concert tot nu toe en toch was het naar ons idee te snel voorbij. We hebben zó genoten!
